Redders van de rock Verloren zoon is terug Duitsland en Amerika O Rijst hangt me soms de keel uit Comedyschool Met droeve ondertoon woensdag 16 april 2003 Geen poespas De Newyorkse band Glassjaw: meer hiphop, r&b en country dan numetal. foto GPD Band is geen vetpot maar we zij n tevreden Er is één misverstand dat Glassj aw liever vandaag dan morgen de wereld uit heeft: de rockband uit Long Island, New York heeft niets, maar dan ook helemaal niets van doen met numetal. Gita rist Justin Beek wordt er hoorbaar moedeloos van. „Onze vorige platenmaat schappij heeft ons als zoda nig gepromoot en nu moeten wij er alles aan doen om van dat etiket af te komen. Ter wijl onze muziek boekdelen spreekt. We zijn meer hip hop, r&b en country dan nu metal." Voor het vorige platenlabel van Glassjaw, het van oor sprong Nederlandse Roadrun- ner, heeft Justin Beek werkelijk geen goed woord over. Noem één keer de naam van de maat schappij en een stortvloed aan kritiek is het resultaat. Beek blijft daarbij wel zoveel moge lijk binnen het redelijke. Hij wil namelijk, zo meldt hij tussen al le commentaar door, geen pro ces aan zijn broek. Maar als zijn tienjarige neefje vandaag nog een platenmaatschappij zou op richten, zou die het volgens de gitarist beslist stukken beter gaan doen dan het gerenom meerde Roadrunner. Justin Beck is kortom duidelijk. En hij prijst zichzelf dan ook eeuwig gelukkig nu Glassjaw eindelijk van het juk van de ou de platenbaas verlost is en on derdak heeft gevonden bij het nog grotere Warner Music. De man die dit voor de band gere geld heeft: Ross Robinson, de producer van Glassjaws twee albums. Maar opmerkelijk ge noeg ook de grote man achter de eerste successen van onder meer Korn en Limp Bizkit. Inder daad, numetalbands. Beek: „Maar ook die link wil na tuurlijk allerminst zeggen dat wij ook een numetalband zijn. Ross is gewoon een heel goede producer, voor numetalbands, maar ook voor ons. Hij is ook niet een producer die de sound van een band bepaalt, maar meer de algehele vibe. Hij houdt ons scherp, weet precies het bes te uit ons te halen. Maar laat daarbij wel de eigen identiteit van de band overeind." En die identiteit is in Glassjaws geval een mix van uiteenlopen de stromingen. Justin Beek noemde er zelf al een paar, maar het meest opvallend aan het tweede album Worship and Tri bute is misschien nog wel dat de band uit New York tamelijk Brits klinkt. Zanger Daryl Palumbo doet zelfs sterk den ken aan Joe Jackson. „Wij zijn inderdaad fans van Britten als Joe Jackson, Elvis Costello en Squeeze. Dus die invloeden zijn er zeker. Maar als je verder in onze platenkast zou kijken zie je ook weer genoeg Amerikaanse acts. Dus het is zeker niet het één of het ander." Zowel de titel Worship and Tri bute als het opmerkelijke art work van het album, dat de cd er doet uitzien als een ouderwetse platenspeler, duiden erop dat het bij Glassjaw enkel draait om de muziek. Niet om image of ui terlijk vertoon. En van een rock- sterrenhouding moet het vijftal al helemaal niets weten. „Het beste op het gebied van de popmuziek is allang gedaan door Led Zeppelin en The Beat les. Wij proberen daar op onze manier invulling aan te geven, maar zo goed zullen wij niet worden. Wij stellen ons daarom ook geen grote doelen. We zijn nu lekker bezig, toeren veel en kunnen van de band rondko men. De band is voor ons ook geen vetpot, maar we zijn allang tevreden. Alles wat er nog meer uit te halen valt, is meegeno men", verklaart Justin Beek. En geheel in dat bescheiden ka der voelen de vijf Glassjaw- mannen zich dus niets meer dan wie dan ook. „Wij maken toe vallig muziek. Maar dat maakt ons niet interessanter dan een ander. De albumtitel is dan in de eerste plaats ook een soort eer betoon aan de bands die wij ge weldig vinden. En die pick-up op de hoes duidt ook op het feit dat het om de muziek gaat en niet om ons als bandleden. Daarbij is het natuurlijk wel een hoes die opvalt tussen de ande ren. Dat vinden we wel weer aardig." Bij Glassjaw ook live geen poes pas, zegt Justin Beek. De band deed eerder twee Europese toers als voorprogramma van Defto- nes en Soulfly, maar komende maand doet Glassjaw op eigen houtje een aantal shows in on der meer Engeland, Duitsland, Frankrijk en eentje in de Am sterdamse Melkweg. Wat jullie kunnen verwachten? Gewoon vijf jongens die lekker muziek maken en daar hun hele hart in leggen. Meer niet. En ik hoop dat iemand voor mij Ruy- ter meeneemt als ik in Neder land ben. Ruyter, ja. Je weet wel, dat spul wat jullie bij het ontbijt altijd op het brood doen. Een soort chocolade. Oh, heet dat hagelslag? Verrukkelijk, vind ik dat!" Han Neijenhuis Glassjaw treedt 22 april op in de Melkweg in Amsterdam. De politieke betrekkingen tussen Duitsland en Ameri ka zijn sinds de Tweede Wereld oorlog niet zo goed geweest. Met de muzikale Deutsch-Amerika- nische Freundschaft gaat het beter. Robert Görl en Gabi Delgado López, grondleggers van de electronic body music, hebben hun samenwerking na 21 jaar hervat. En gaan met Fünfzehn Neue D AF Lieder verder waar ze gebleven waren. Op de nodige productionele updates en wat hedendaagse drum 'n bass-rof- feitjes na, is aan hun analoge marstechno en elektropunk weinig veranderd. Gelukkig maar. Want we hebben ze gemist, de kenmerkende gort droge beats, zagende synthesi zerloops en provocerende, ont- m ruKTOHNKEUÏ ISEOfft Jtl ife. roerende dan wel grappige teksten van Delgado López. Rob Broere DAFFünfzehn Neue DAF Lie der (Superstar/News), speelduur: 70.45 min. Twee jaar geleden veroor zaakten ze, tot hun eigen verbazing, een behoorlijke hype met hun derde album 'White Blood Cells'. De 'redders van de rock-'n-roll' werden ze ge noemd, Meg en Jack White. En sindsdien worden alle nieuwe rockbandjes afgezet tegen The White Stripes. Dat het Detroitse duo na alle uitzinnige lofbetuigingen en heldenontvangsten met een ijzersterke opvolger weet te ko men, mag gerust een prestatie worden genoemd. Het in twee weken in de Londense Toe Rag Studio opgenomen Elephant is wederom een eigenzinnig en krachtig mengsel van rock, blues en folk. Naïeve, akoesti sche liedjes als het door Meg ge zongen 'Cold, Cold Night' wor den opnieuw afgewisseld met puntige rocksongs en gierende gitaarerupties ('Ball And Bis cuit'). Door een vollere, meer gelaagde productie heeft het al leen allemaal net iets meer im pact. Zonder hun roots tekort te doen, overtreffen The White Stripes zichzelf. Rob Broere The White Stripes: Elephant (XL/V2), speelduur: 38.12 min. Het had niet veel gescheeld of Evan Dando was door zijn ongezonde levensstijl op te vroege leeftijd zijn held Gram Parsons achterna gegaan. Ge lukkig kwam de getalenteerde singer-songwriter op tijd tot in keer, zodat de wereld nog wat langer kan genieten van zijn kunsten. Zeven jaar na de laatste plaat vanzijn bandLemonheads, 'Car Button Cloth', is er nu het solo debuut Baby I'm, Bored. Mis schien niet de ultieme plaat waarop gehoopt werd en zeker geen 'It's A Shame About Ray', maar ook een Dando die (nog) niet in topvorm verkeert is al leszins de moeite waard. De ver loren zoon heeft een pracht van een stem en veel meer heeft hij ook nu soms niet nodig. Hulp krijgt hij van vrienden als Ben Lee, Chris Brokaw, Joey Burns, John Convertino en Howe Gelb. Pure en warme pop met hier en daar die fijne country-tic. Het is mooi dat Dando er weer is. Peter van der Heide Evan Dando: Baby I'm Bored (Setanta/PIAS), speelduur: 38.02 min. De veertienjarige Bregt Verhagen uit Tiel heeft de finale van de Comedyschool ge wonnen. Deze vond afgelopen zaterdag plaats in het Rotter damse Nighttown. Zeven kandidaten streden om de eerste prijs, een optreden in het Amsterdamse comedycafé Toomler, waar alle Nederlandse comedians van naam zijn be gonnen. Bregt Verhagen wist onder meer te scoren met een grap over sili- conenborsten. 't Is net als met kunstmatig gekweekte groen ten, vindt hij: „Je proeft gewoon het verschil." De Comedyschool is een stand up-comedyfestival dat net als cabaretfestival Cameretten werkt met voorrondes, work shops en een vakjury. Het is een initiatief van het Ministerie van VROM (Volksgezondheid, Ruimtelijke Ordening en Mi lieubeheer), dat zo meer be kendheid wil verwerven onder jongeren en vooral ook alloch tonen. Eten doe je hier met je vingers én met je rechterhand, want met je linkerhand veeg je je billen af. foto Bregje van de Ven eet. Veel mensen in dit land heb ben niet genoeg geld om goed te eten. Dun zijn betekent dat je ongezond bent of niet te eten hebt. Een beetje omgekeerde wereld als in Nederland. Velluchami, een van mijn leer lingen, at in het begin zo veel dat hij ervan moest overgeven. Hij was gewend zoveel als hij maar kon te eten als hij de mogelijk heid had. En dan nog een beetje meer. Thuis wist hij nooit wan neer hij weer te eten zou krijgen. Andere kinderen konden zich slecht concentreren omdat ze bepaalde voedingsstoffen te kort kwamen. Hier op school krijgen de kinde ren drie keer per dag een flinke maaltijd met alles wat ze nodig hebben, 's Ochtends eten we meestal itly's met chutney. Itly's zijn een soort gestoomde cake- j es gemaakt van gemalen rij st en linzen. Chutney is een scherp kokossausje, 's Middags en 's avonds eten we rijst met groen ten en sambar. Sambar is een linzengerecht met veel kruiden. In het begin vond ik het eten on beschrijfelijk lekker. Nu is het gewoon geworden. Eerlijk ge zegd hangt de rijst me zo af en toe behoorlijk de keel uit en ver lang ik naar een lekker patatje met mayonaise, een bord pasta bolognese of een doodgewone boterham met kaas. Gelukkig zijn er de dosai en chapattie. Dat zijn een soort pannenkoe ken die ook weer met sambar en chutney gegeten worden. Pannenkoeken met zoetigheid kennen de kinderen hier niet. Een aantal weken geleden had ik Nederlandse vrienden op be zoek die ook wel weer eens een Nederlandse maaltijd lustten. We besloten voor een heel wees huis pannenkoeken te bakken. De kinderen mochten ze zelf versieren met gezichtjes van kraaltjes, honing, koekjes, ba naan, kokosnoot en andere zoe tigheden. Ze vonden het fantas tisch! Maar wel een beetje raar. In Nederland eten ze gezichten! Bregje van de Ven Ik ben Bregje van de Ven, 26 jaar oud en ik kom uit Zeeland. Nu woon en werk ik in de provincie Tamil Nadu in Zuid-India. Ik geef Engels en dansles op de Jeugdtheaterschool in Kanchi- puram. Ik woon in het schoolge bouw met achttien jongens en drie meiden van acht tot twaalf jaar oud, twee families en een kok. De school is opgericht door Rajagopal en zijn vrouw Hanne de Bruin, ook een Zeeuwse. In plaats van 'hallo, hoe is 't er mee?' zeggen mensen hier vaak 'hallo, heb je al gegeten?' Als je bij iemand op visite gaat kom je bijna altijd met een flin ke maaltijd achter de kiezen thuis. Je kimt je voorstellen dat ik zo af en toe met een behoorlijk opgeblazen buik rondloop. Ik heb nog eens pech ook. Ik krijg altijd een extra portie. Eten zul je meisje, tot je er bij neervalt! Als ik iets laat staan heb ik ru zie. Slank is niet mooi, is hier het motto. Oma knijpt steeds met een vies gezicht in mijn arm en draait dan met haar vinger. Ik moet dan altijd een beetje den ken aan de boze heks van Hans en Grietje. Ze wil dat ik goed Getuigden de teksten op het vorige album van Rowwen Hèze, 'Vandaag' (2000), nog van onbekommerd geluk, op Dage raad is de toon een stuk minder luchtig. Zanger en tekstschrijver Jack Poels heeft een scheiding achter de rug en vertelt daarover in het merendeel van de dertien liedjes op het album. 'Soep Van Gister', 'Geluksknikker' en 'Proat Met Meej'; zo melancholiek hebben we Rowwen Hèze nog niet eer der gehoord. Wat niet wil zeg gen dat er geen plaats is voor de gebruikelijke Tex-Mex-, ska- en polka-invloeden. De single 'Vur De Kerk Op 't Plein' wordt zelfs onderbroken door een heu se sirtaki. Maar steeds weer is er die droe ve ondertoon. Opvallend ge noeg zijn de mooiste nummers op het album gecomponeerd door 'derden'. Henny Vrienten schreef de muziek voor 'Eiland In De Regen' en de afsluiter 'Licht Op de Lakes' is een be werking van Cat Stevens' 'Mor ning Has Broken'. Martin Groenewold Rowwen Hèze: Dageraad (Nieuw Label/V2), speelduur: 43.49 min.

Krantenbank Zeeland

Provinciale Zeeuwse Courant | 2003 | | pagina 27